Rozdział I

Pamiętnik Luny, 14 marca (piątek) 

 - Źle! Twoja magia musi być bardziej schludna i za dużo czasu zajmuje Ci aktywowanie jej.

   - Rozumiem.

   - Dobrze. Spróbuj jeszcze raz – już sama nie wiem jak wiele razy pani Stone mnie upominała.

            Zawsze kończy się tak samo. Nienawidzę lekcji magii anielskiej. Nie moja wina, że nie potrafię zrobić tego tak jak inni. Nigdy nie będę umiała. Po co ja w ogóle uczę się w tej szkole? I tak nigdy nie będę mogła strzec ludzi, nawet jak ukończę naukę. Dla mnie to niemożliwe. Nauczyciele tego nie zrozumieją. Cieszę się, że dyrektor postanowił, bym tę lekcję oraz lekcję latania miała indywidualnie. Zresztą nie miał wyboru.

Drrrrrrrrrrrrrrrrrr…

Wreszcie koniec! Myślałam, że to się nigdy nie skończy. Uratowana przez dzwonek! Nareszcie wolność…

Nie…

Po prostu inny rodzaj zamknięcia.

Chciałabym się stąd wyrwać. Nie znoszę tej szkoły. Mimo wielkiej swobody i tak jest się zamkniętym na tej wyspie. To męczące. Wszystko tu jest takie… perfekcyjne. Ja jedna od tej doskonałości nieco odstaję. Choć inni nie mają o tym pojęcia. O matko… Gdyby się dowiedzieli byłoby niezłe zamieszanie. Już widzę te przerażone miny wszystkich. Na pewno by mnie stąd wyrzucili, co nie byłoby takie złe. Ale nie mogę tego zrobić mamie. Wiele przeszła, a mimo to nigdy się ode mnie nie odwróciła i przez cały czas kochała mnie jak córkę, nawet jeśli zniszczyłam jej życie.

Poszłam szkolnym korytarzem. Sufity tutaj są bardzo wysokie. Jak w jakimś pałacu. Po bokach między oknami stały wielkie filary podtrzymujące całą konstrukcję. Okna były ogromnie na całą wysokość ścian. Słońce dzisiaj mocno świeciło, więc musiałam przymknąć oczy. Nie pomagał fakt, że wszystko w szkole jest białe. Sale, korytarze, ściany, podłogi, ławki, krzesła, po prostu  wszystko. Na inne kolory można było sobie pozwalać tylko w swoich pokojach. Do swojego właśnie szłam. Nie mogę się doczekać, aż znajdę się w swoim kącie i będę mogła pogrążyć się w lekturze. Jednak ktoś postanowił opóźnić moją długo wyczekiwaną chwilę ciszy i spokoju.

   - Witaj, lady Luno.

   - Odejdź. Naprawdę nie mam siły, ani ochoty, na twoje docinki.

Solis. Osoba, której najbardziej nie chciałam spotkać.  Aniołowie dzielą się na trzy grupy: szlachta (do niej należą anioły spokrewnione z archaniołami), zwykłe anioły oraz anioły, które kiedyś były ludźmi. Solis należał do szlachty. Był potomkiem archanioła Rafaela. Takich osób w szkole było mało, zaledwie trzy co sprawiało, że był dość popularny. Oprócz pochodzenia, był znany z doskonałych ocen i idealnego wyglądu. Lekko potargane blond włosy i głębokie turkusowe oczy sprawiały, że uchodził za najprzystojniejszego anioła w szkole. Jeśli chodzi o mnie, to tylko mnie irytował i uprzykrzał mi życie.

   - Liczyłem na nieco milsze powitanie – powiedział rozbawiony.

   - No to się przeliczyłeś, bo na inne nie zasługujesz – powiedziałam zachowując obojętny ton.

   - Ranisz mnie – jego twarz przybrała fałszywy wyraz bólu, a rękę przyłożył do serca – Ja jedynie próbuję być miły.

   - Nie. Ty jedynie próbujesz zabawić się moim kosztem – odparowałam ostro.

   - Hmm… W sumie masz racje. Nic nie poradzę, że lubię się z tobą droczyć – powiedział ze śmiechem – No więc, jak tam lekcja magii?

Zignorowałam go. Szłam prosto przed siebie, próbując znaleźć jakąś kryjówkę, gdzie mogłabym się ukryć przed nim.

   - Byłbym wdzięczny, gdybyś chociaż na mnie spojrzała. Nie wiesz, że to niegrzeczne ignorować innych?

   - Tak samo jak naigrywanie się z kogoś.

   - Teraz przesadzasz. Tylko spytałem jak ci poszło. Akurat te lekcję, mimo że jesteśmy w jednej klasie, mamy osobno. Swoją drogą, ciekawe dlaczego? – zaczął przyglądać się mi z zaciekawieniem czekając na odpowiedź.   

   - Hej! Solis! Idziesz z nami na stołówkę? – zawołał jakiś chłopak za nami.

   - Jasne! Zaraz przyjdę! – krzyknął po czym odwrócił się ponownie do mnie – Cóż, na to pytanie raczej nie uzyskam odpowiedzi. Do zobaczenia, Utsukushi – i odszedł ze złośliwym uśmieszkiem.

Znowu. Dlaczego on mnie tak nazywa? Utsukushi. Mówi tak na mnie odkąd mnie poznał. Nawet nie wiem co to znaczy. Zresztą, nieważne. Wreszcie mogę oddalić się do swojego pokoju. Nie znoszę iść korytarzem. Zawsze wszyscy się na mnie patrzą i szepczą za moimi plecami. Mój wygląd nieco różni się od innych aniołów, ale nic z tym nie zrobię. Taka się już urodziłam.

            Wreszcie na miejscu. Mój mały kąt. Mój pokój. Jest dwa razy mniejszy niż innych uczniów, ale za to mam własną łazienkę i nie muszę dzielić go ze współlokatorką. Jako jedyna mam sama pokój. Ściany są koloru liliowego. Na jednej ścianie jest duże okno z białymi zasłonami. Z jednej strony stoi biurko z jasnego drewna, a z drugiej łóżko i szafka nocna. Na równoległej ścianie stoi mała szafa z tego samego drewna co biurko i wisi duże lustro. Na środku pokoju jest ciemno-fioletowy dywan. To tyle. Nie za wiele, ale mnie to wystarcza. I tak to tylko tymczasowe. Po za tym lubię tu siedzieć na jasno-fioletowej pościeli i czytać lub po prostu myśleć. No, pora na moją książkę. Jedynie czytając mogę przez chwilę myśleć, że jestem wolna, bo moja świadomość przenosi się do świata zapisanego na kartkach. Na chwilę znikają moje wszystkie problemy. Choć fakt, że potem powracają jest trochę  rozczarowujący.